Het kind is niet meer blij met overwinningen. Het is bang om te falen. Het haat de sport die het vroeger zo liefhad. Zijn gezicht uitdrukt geen emoties. Herkenbaar? Dit is emotioneel uitgebrand zijn, veroorzaakt door ouderraadselen. Duizenden kinderen stappen uit sportclubs niet omdat het hen zat, maar omdat mama en papa het hobby omtoverden tot een race om resultaten.

Waar komt het druk vandaan

Ouders projecteren vaak hun eigen ambities op het kind: ‘Ik ben geen kampioen geworden, laat het kind het dan wel zijn’. Ze vergelijken met de kinderen van vrienden (‘Maar Petje heeft al een toernooi gewonnen’). Ze vragen alleen het eerste plekje, het tweede noemen ze ‘nederlaag’. Het druk verhoogt de financiële investeringen: ‘We hebben betaald voor je uitrusting, je hebt het verplicht’. Het kind speelt niet meer voor plezier, maar uit angst.

Tekenen van uitputting

Het kind simuleert ziekte voor de training. Het is boos, het huilt zonder reden, het slaapt slecht. Het heeft geen eetlust. Het zegt: ‘Ik haat deze sport’, hoewel het nogmaals half jaar geleden vroeg om kleding. Extern kan het kind nog always gehoorzaam zijn, maar binnenaarts verzamelt er vermoeidheid, die uiteindelijk uitslaat in apathie of agressie. In gevorderde gevallen kunnen tics, nachtplassen, paniekaanvallen optreden.

Hoe ouders niet over de streep trekken

Vraag het kind: ‘Bevalt het je wel van wat je doet?’. Dring niet op het resultaat — prijz de inspanning. Stel een rustrooster in: kinderen moeten vrij tijd hebben zonder trainingen en lessen. Vergelijk niet met andere kinderen (vergelijk alleen met zijn eerdere prestaties). Bezoek wedstrijden als een toeschouwer, niet als een waakhond. Als je het gevoel hebt dat je begint te schreeuwen, houd je mond en adem diep in.

Wat te doen als uitputting al is ingezet

Eerst — stop met drukken. Tweede — geef het kind een pauze (een maand zonder trainingen). Derde — raadpleeg een sportpsycholoog. Het kan nodig zijn om van sport of trainer te veranderen. Het belangrijkste is niet jezelf te veroordelen, maar de fout te erkennen. Het kind is belangrijker dan medailles.

Het kind is geen robot. Zijn psychische gezondheid is niet van staal. Liefde en steun zijn belangrijker dan enige trofee. Denk eraan als je de volgende keer wilt zeggen: ‘Je had het beter kunnen doen’.

Permanent link to this publication: