In welke landen wordt er niet gefeliciteerd met de verjaardag en waarom: een reis door de kalender zonder naamdag

Stel je voor dat je in een wereld leeft waar niemand "Happy Birthday to You" zingt, geen kaarsen uitblast op een taart en geen cadeaus krijgt op je verjaardag. Voor de meeste van ons klinkt dit als absurdistisch. De verjaardag is een persoonlijk feest, een dag waarop je in het middelpunt van de aandacht staat. Maar voor miljoenen mensen over de hele wereld ontbreekt deze traditie of ziet het er volledig anders uit. In sommige culturen wordt de verjaardag niet gevierd vanwege religieuze overwegingen, in andere vanwege collectivistisch denken, en in nog andere omdat niemand de jaren bijhoudt. Laten we een wereldreis maken naar landen en volkeren waar de verjaardag geen feest is, maar een uitzondering.

Bhutan: het land waar iedereen ouder wordt op Nieuwjaar

In het Himalayische koninkrijk Bhutan, dat het succes meet aan de index van nationaal geluk in plaats van aan het bruto binnenlands product, worden individuele verjaardagen in het algemeen niet gevierd. Veel Bhutanen weten eigenlijk niet de exacte datum van hun geboorte. Dit komt omdat het land leeft volgens zijn eigen kalender, die niet overeenkomt met de Gregoriaanse kalender, maar vooral omdat in de Bhutaanse cultuur persoonlijke jubilea niet als belangrijk worden beschouwd. In plaats daarvan voegen alle inwoners van het land officieel een jaar toe op 1 januari. Deze collectieve benadering van de leeftijd verbaast zelfs douaniers: wanneer een hele delegatie uit Bhutan dezelfde geboortedatum opgeeft, lijkt dit ten minste vreemd. Het jonge generatie begint al te interesseeren in hun echte datums, maar de traditie blijft sterk. Bhutanen vieren hun "collectieve verjaardag" op Nieuwjaar, en op 2 januari hebben ze zelfs een officiële vrije dag.

Vietnam: alle verjaardagen op één dag

In Vietnam, net als in Bhutan, worden individuele verjaardagen bijna niet gevierd. In plaats daarvan wordt elk inwoner van het land ouder tijdens de Tết — het Vietnamese nieuwejaar. Aangezien de datum van Tết elk jaar verschilt, "verjaardag" van elke Vietnamees "zwemt". Gedurende dit feest, dat een week duurt, vinden er grote familiediners en volksfeesten plaats. Het is interessant dat in Vietnam de leeftijd anders wordt gerekend: een kind wordt al een jaar oud bij de geboorte, dus Vietnamezen van dezelfde biologische leeftijd zijn altijd een jaar ouder dan in andere landen. Er is in Vietnam geen persoonlijke feestelijke sfeer verbonden aan de dag van je geboorte.

Japan: cadeaus alleen voor ouders en eerbare ouderen

Japan is nog een land waar de verjaardag niet in de gebruikelijke zin van het woord een persoonlijk feest is. In de Japanse traditie wordt niet het kind, maar de ouders gevierd op de verjaardag — met de jubileum van het "heldhaftige" geboren zijn. Voor kinderen bestaat er een gemeenschappelijke feestdag "Shichi-Go-San", die wordt gevierd voor alle drie-, vijf- en zevenjarige kinderen in een strikt bepaalde dag, die mogelijk niet overeenkomt met hun echte geboortedatum. Cadeaus worden in Japan alleen aan mensen van gerespecteerde leeftijd gegeven: 60, 70, 79, 88 en 99 jaar. Vrouwen kunnen een feest geven op 19 en 33 jaar, en mannen op 25 en 42 jaar. Dus als je Japans bent en je bent bijvoorbeeld 30 jaar oud, hoef je geen felicitaties te verwachten.

Noord-Korea: verboden datums en de cultus van de leiders

In Noord-Korea is het verhaal over verjaardagen een kwestie van ideologie. Persoonlijke verjaardagen worden hier niet gevierd. In plaats daarvan viert het hele land de verjaardagen van de nationale leiders Kim Il Sung en Kim Jong Il. Bovendien zijn er datums waarop het kategorisch verboden is om een verjaardag te vieren. Dit zijn 8 juli en 17 december — de sterfdagen van Kim Il Sung en Kim Jong Il respectievelijk. Mensen die op deze dagen zijn geboren, moeten officieel hun geboortedatum veranderen. Dit komt omdat in het land de loyaliteit aan de staat wordt gekweekt, die hoger wordt geacht dan enige individuele feestdag.

Islamitische landen: de verjaardag als zonde

In landen waar de islam wordt aanbeden, wordt de verjaardag vaak niet beschouwd als een feest. Mensen die de Koran aanbidden, zien geen betekenis in het vieren van de dag van hun geboorte. Volgens het geloof is het vieren van deze dag een zonde. In Noord-Afrika, waar de meeste bevolking moslim is, wordt de verjaardag slechts tweemaal in het leven geroepen: op de dag van de geboorte en op 52 jaar — de leeftijd van de profeet Mohammed. In sommige Arabische landen wordt deze traditie strikt nageleefd, en elk vieren wordt beschouwd als een overtreding van de religieuze normen.

Afrikaanse stammen: leeftijd heeft geen waarde

In de meeste Afrikaanse stammen bestaat er geen traditie om jaarlijks de verjaardag te vieren. In veel van hen gebruiken ze geen kalender en veranderen de seizoenen nauwelijks, dus ontbreekt het begrip "jaar". Bijvoorbeeld, het volk van de Galla viert de verjaardag eens in de acht jaar — dit is verbonden aan de initiatieritueel. En in het volk van de Kukuju vindt de ceremonie nog minder vaak plaats - eens in de dertien jaar, wanneer het volwassenheid wordt bereikt. Op deze dag moet de verjaardageling een vijgenboom planten. In sommige Indiaanse en Afrikaanse stammen worden in plaats van verjaardagen "sidini" en "hodini" gevierd - de dagen waarop het kind begon te zitten of te lopen. En het volk van de Surma uit Zuid-Sudan beschouwt de leeftijd helemaal niet als belangrijk en concentreert zich op de rituelen van de overgang naar het volwassen leven.

Religieuze groepen: Getuigen van Jehova en jodendom

Getuigen van Jehova vieren geen verjaardagen vanwege religieuze redenen. Ze denken dat dergelijke vieren hun oorsprong vinden in het heidendom en niet aan God voldoende zijn. Hoewel er in de Bijbel geen directe verbod staat, hechten ze aandacht aan het feit dat vermeldingen van verjaardagen in het Heilig Boek altijd worden geassocieerd met negatieve gebeurtenissen. Eerlijke christenen hebben ook geen verjaardagen gevierd, omdat ze het een heidendom beschouwden. In de orthodoxe jodendom zijn verjaardagen ook geen feest. Het wordt beschouwd als een soort "cultus" van de mens, terwijl alleen God moet worden aanbeden. Joden vieren alleen de Bar-Mitswa - de dag waarop een jongen van 13 jaar begint de geboden van de Tora te vervullen. In de oudheid vermijdden de Joden het vieren van verjaardagen omdat "getallen slecht waren en een slechte oogst aantrokken".

Rusland: van naamdag naar verjaardag

Het is interessant dat de traditie om de verjaardag te vieren in Rusland relatief laat is verschenen. Tot de 19e eeuw werden er in Rusland geen verjaardagen gevierd. In plaats daarvan werden er van de 17e eeuw af naamdagen gevierd - de dag van de heilige, waarvan de persoon was genoemd. Het waren juist de dagen van de naamdag dat gasten werden uitgenodigd en taarten werden gebakken. Na de revolutie van 1917 werd er een ideologische strijd gevoerd tegen de naamdag: in de jaren 1920 heeft de censuur "Muhu-Zokotуха" van Konstantin Tsjukovski verboden vanwege "propaganda van naamdag". Langzaam maar zeker werd de verjaardag de belangrijkste persoonlijke feestdag, die de naamdag verdrong.

Waarom niet vieren: algemene redenen

Als je al deze voorbeelden samenvat, kun je enkele hoofdredenen onderscheiden waarom in verschillende culturen niet wordt gefeliciteerd met de verjaardag.

De eerste is religieus. In de islam en bij Getuigen van Jehova wordt het vieren van de verjaardag beschouwd als zondig of niet aan God voldoende. De tweede is collectivistisch. In Bhutan, Vietnam en Japan is het persoonlijke niet zo belangrijk als het algemene. Leeftijd is geen aanleiding voor een individueel feest, maar een deel van het algemene stroom van het leven. De derde is praktisch. In veel Afrikaanse stammen ontbreekt er een kalender en een systeem van jaartelling, dus het jaarlijks vieren van de verjaardag is fysiek onmogelijk. De vierde is ideologisch. In Noord-Korea is de persoon onderworpen aan de staat, en elke persoonlijke feestdag wordt beschouwd als een bedreiging voor de cultus van de leiders.

Conclusie

Wat voor ons vanzelfsprekend is - een taart, kaarsen, cadeaus en het lied "Happy Birthday" - bestaat voor veel volkeren over de hele wereld of bestaat niet, of ziet er volledig anders uit. In sommige culturen is de verjaardag een zonde, in andere een dag van dankbaarheid aan de ouders, in andere gewoon een dag in het jaar. Dit herinnert ons eraan hoe divers onze wereld is. Wat we een universele traditie beschouwen, is eigenlijk slechts een van de vele mogelijke modellen. En misschien zit in deze diversiteit de belangrijkste wijsheid: er is geen enige juiste manier om je verjaardag te vieren (of niet te vieren). Er is alleen cultuur, tradities en respect voor hen.

Permanent link to this publication: