In de klassieke zin, zoals in "Jurassic Park", zal de mens waarschijnlijk nooit dinosauriërs kunnen herboren. De belangrijkste en, blijkbaar, onoverkomelijke probleem is de volledige degradatie van DNA. De moleculaire DNA heeft een halveringstijd van ongeveer 521 jaar, en zelfs in ideale opslagcondities wordt het ongeveer na een ton jaar volledig onleesbaar. Dinosauriërs zijn 66 miljoen jaar geleden uitgestorven, dus al hun genetisch materiaal is lang geleden en definitief omgezet in een nutteloze mengeling van chemische verbindingen. De vandaag ontdekte resten van zachte weefsels of fragmenten van collageen zijn niet meer dan uitgehardte schaduwen van het verleden, zonder genetische code.

Maar zelfs als we het onmogelijke voorstellen en aannemen dat het volledige genoom van een dinosauriër kunstmatig kan worden gesynthesizeerd, komen we in problemen van een andere orde. De ontwikkeling van een embryo vereist niet alleen genen, maar ook een complexe epigenetische regulatie - instructies over wanneer en hoe deze genen moeten worden ingeschakeld tijdens het groeiproces, en deze informatie is verloren gegaan samen met het DNA. Bovendien is er geen geschikte vervangende moeder en ei: de dichtstbijzijnde levende verwanten van dinosauriërs, vogels, hebben eieren met een andere interne structuur. Het immuunsysteem van het geboren wezen zou volledig onveilig zijn voor moderne bacteriën en virussen die miljoenen jaren zijn geëvolueerd.

Echter, er is een meer realistische en al ontwikkeld pad dat niet leidt tot het herrijzen, maar tot het creëren van een soort hybriden. De beroemde paleontoloog Jack Horner en een groep andere wetenschappers promoten het idee van een "kuuroogdinosauriër", of Chickensaurus. Ze proberen niet oude DNA te vinden, maar gaan in de tegenovergestelde richting: in het genoom van moderne vogels, de directe afstammelingen van dinosauriërs, slapen oude genen die verantwoordelijk zijn voor de kenmerken van de voorouders. Met behulp van genetisch redigeren kunnen deze atavistische programma's worden geactiveerd. In laboratoriumexperimenten met kippenembryonen is het al gelukt om wortels te laten groeien in plaats van kaken, een snuit te vormen die lijkt op die van een velociraptor, en mechanismen te vinden die in de toekomst het groeien van een lange staart mogelijk maken in plaats van de afgekleinde vogelstaart. Het verschijnen van het eerste wezen met een volledig scala aan dinosauriërkenmerken, volgens de voorspellingen van de onderzoekers zelf, is een perspectief van de volgende 20-50 jaar. Maar dat zal geen herboren velociraptor zijn, maar een diep gemodificeerde kip, een vogel met geactiveerde kenmerken van een verre voorouder.

Het ware herrijzen gebeurt in een andere richting - met recent uitgestorven soorten waarvan de cellen en DNA zijn bewaard. De eerste en enige tot nu toe succesvolle ervaring was het baren van een kloon van een Pyreneeiskoe in 2003 uit gecryostabiel materiaal, hoewel het dier slechts enkele minuten heeft geleefd. Vandaag werkt de biotechnologische bedrijf Colossal Biosciences aan het terugbrengen van de mammoet en de thylacine, of Tasmanische wol. Hun doel is niet een perfecte kopie, maar een duurzame hybride met de dichtstbijzijnde levende verwant. De mammoetfanta op basis van de Aziatische olifant is gepland om tegen het einde van dit decennium te verkrijgen, en de thylacine binnen 10-15 jaar. Deze projecten bewijzen dat het "herrijzen" van uitgestorven dieren mogelijk is, maar alleen onder voorwaarde dat voldoende genetisch materiaal is bewaard, wat de weg naar het Jura-periode definitief sluit en de weg opent naar het Park van het Kipperige Periode, gevuld met verbazingwekkende wezens uit vlees, veren en wetenschappelijke verbeelding.

Permanent link to this publication: