Waarom honden niet worden toegelaten op Wimbledon: tradities, gras en quarantaine

Stel je voor: je bent de nummer één van de wereld, je wint een match op Wimbledon, je komt uit op het court om het publiek te begroeten, en je hond wacht je in het hotel. Niet op de tribunes, niet achter de schermen, niet in een aparte plek voor huisdieren. Soms gewoon wachtend. Voor Arina Sobolenco, die met haar kavalier-king-chihuahua Ash over de hele wereld reist, wordt dit de grootste pijn van Wimbledon. “Het doet me pijn hem alleen thuis te laten, omdat hij echt heel hevig gehecht is en lijdt, als hij alleen is,” bekent de tennisspeelster. Maar de organisatoren van de oudste tennismatch ter wereld blijven onverminderd vasthouden aan hun regel. Er zijn geen honden op Wimbledon. En deze verbod heeft minstens drie onmiskenbare redenen, die diep in de geschiedenis zijn geworteld.

Een traditie van bijna 150 jaar

Wimbledon is niet alleen een toernooi. Het is een tempel van tennis, waar elke traditie heilig is. En het verbod op huisdieren is een van de oudste. Bijna een halve eeuw houdt de All England Lawn Tennis and Croquet Club een strikt beleid aan: geen honden op het terrein. Dit beleid geldt voor iedereen — spelers, toeschouwers, gasten en zelfs journalisten. Een toernooi dat tot 2023 spelers verbiedde om kleurrijk of zwart ondergoed te dragen, blijft in kwesties van reglement vastberaden. En het verbod op honden is slechts een van de kettingzinnen in deze conservatieve keten.

Maar in de laatste jaren is dit verbod onder vuur komen te liggen. Het begon allemaal met “Roland Garros” — het Open van Frankrijk, waar de organisatoren niet alleen spelers toestonden hun honden mee te nemen, maar ook een echte service creëerden voor hen: speciale uitlaatdiensten, babysitters en zelfs officiële akkreditaties voor huisdieren. Mira Andrejeva, die in 2026 “Roland Garros” won, vierde haar overwinning op het court samen met haar hond — en deze beelden gingen de hele wereld over. Na zo’n voorbeeld hadden velen verwacht dat Wimbledon ook zacht zou worden. Maar dat bleek niet het geval.

Drie hoofdredenen voor het verbod

Waarom blijven de organisatoren van Wimbledon volharden aan dit beleid, ondanks de verzoeken van tennissers en de kritiek van legenden zoals de 18-voudige kampioene Martina Navratilova, die de verklaringen van Wimbledon noemde “een smoes”? Het antwoord ligt in drie factoren.

1. Gras is heilig

De eerste en belangrijkste reden is het gras. Wimbledon is de enige Grand Slam die op gras wordt gespeeld. En dit gras is niet zomaar een gazon. Het is een zorgvuldig onderhouden, tot op de millimeter nauwkeurig oppervlak dat een jaarlijkse verzorging vereist. Hondenpoten kunnen niet alleen debanen beschadigen, maar ook de omliggende velden, waaronder het beroemde Henman Hill, waar toeschouwers tijdens de matches op de grasvelden zitten. De organisatoren vrezen dat zelfs een enkele hond sporen kan achterlaten die op het perfecte groene oppervlak zichtbaar zijn. “Dit is niet alleen de banen, maar ook de velden. Dit past niet bij honden, gras en openbare ruimten,” legde journalist John Vertrees uit.

2. Britse quarantaineregels

De tweede reden is de strikte quarantaineregels van het Verenigd Koninkrijk. Het Verenigd Koninkrijk staat bekend om zijn strikte benadering van de invoer van dieren. Zelfs als een hond uit een land komt met een gunstige epidemiologische situatie, vereist het inreisproces veel documenten, vaccinaties en soms zelfs quarantaine[referentie:10]. De organisatoren van Wimbledon willen niet verantwoordelijk zijn voor het naleven van deze regels voor tientallen huisdieren die mogelijk met spelers komen. Het is gemakkelijker om iedereen te verbieden en zich geen zorgen te maken.

3. Historisch erfgoed

De derde reden is de geest van Wimbledon. Een toernooi dat zijn oorsprong vindt in 1877, heeft altijd conservatief en protocolair geweest. Het witte dresscode, de koninklijke loge, de stilte tijdens de lotingen — alles is onderdeel van de unieke sfeer. En het verbod op honden is net zo onmiskenbaar onderdeel van deze sfeer als de aardbeien met slagroom. Directeur Sally Bolton bevestigde: de regels blijven onveranderd. “Deze policy is al jaren in werking en mag geen ontevredenheid bij spelers veroorzaken,” zei ze.

Uitzonderingen die regels bevestigen

Het verbod op Wimbledon is niet absoluut. Er zijn honden toegestaan op het terrein van de club — hondenleiders, hondenassistenten voor mensen met een beperkte mobiliteit, voor slechthorenden, honden die op aanvallen van epilepsie reageren en honden voor mensen met autisme. Voor hen is zelfs een speciale zone op de bovenste deel van de Aorangi-terras aangelegd. En er is een speciale uitlaatzone achter Henman Hill met een zwembad en toilet. Maar voor huisdieren is er een streng verbod.

Dit contrast is vooral duidelijk op het “Roland Garros”, waar de organisatoren spelers tegemoetkwamen en een paradijs creëerden voor honden. Daar krijgen huisdieren akkreditaties, worden ze verzorgd door professionele babysitters en kunnen spelers hun huisdieren direct na de matches zien. Op Wimbledon wordt zelfs legendarische Martina Navratilova in 2025 niet toegelaten in het restaurant met haar hond.

De hondenvraag als spiegel van de tijd

De discussie over honden op Wimbledon is niet alleen een discussie over huisdieren. Het is een botsing tussen twee werelden: het traditionele, conservatieve Wimbledon en het moderne, flexibele tennis, waar spelers met hun gezinnen en huisdieren reizen en toernooien strijden om de titel van het meest vriendelijke toernooi. Arina Sobolenco, die wandelingen met Ash “een soort meditatie” noemt, vertegenwoordigt een nieuw generatie tennissers, voor wie het leven op tour niet alleen het court is, maar ook persoonlijke ruimte, comfort en emotionele ondersteuning.

“Het is gewoon een klein zacht wezentje dat altijd knuffels en liefde wil,” zegt ze. En in deze woorden — een hele filosofie: atleten zijn ook mensen en ze hebben ondersteuning nodig, zelfs als die ondersteuning in de vorm van vier poten en een nat neusje komt. Tot nu toe is Wimbledon niet klaar voor deze veranderingen. Maar misschien over een paar jaar zal deze traditie vallen — net als het verbod op kleurrijk ondergoed, zoals de kap over het Centrale court verscheen. Uiteindelijk veranderen zelfs de meest heilige tradities ooit. Maar voor nu — geen honden.

Permanent link to this publication: